Kippenkoers met hindernissen

Vorig jaar kreeg ik het kippenhok van Michèle cadeau. Dus, we gingen kippen houden. Zoals wel meer gebeurt bij ons, moeten de kinderen soms wel eens op iets wachten. Een groot half jaar in dit geval. We zeiden het hen al : “tegen Pasen hebben we kippen”. Toen hadden we nog niet door dat we dit jaar een vroege Pasen zouden hebben.

Maar, belofte maakt schuld, dus zandbak ruimt plaats voor kippenhok. Het hok was er al, de afsluiting was vorig weekend klaar. De kippen mochten komen. Anoucks ongeduld barstte uit zijn voegen. Een nieuwe belofte bood zich aan op woensdag : “de kippen zullen er zijn tegen je verjaardag”.

Zonder dat de kinderen het wisten hadden wij echter al afgesproken met Marc (onze persoonlijke kippenkweker) dat ik de kippen woensdagavond na het dansen zou afhalen.

Donderdagmorgen merkten de meiden enige geheimzinnigheid. Anna had het door en ging ‘zomaar’ eens de tuin in:  “kippenhok inspecteren”.

Toen Marie en Juliette een 5-tal minuten voor de meisjes naar school vertrokken even dag kwamen zeggen, kon Anouck haar blijdschap niet op.

’t Was van korte duur. Toen Juliette (Juliette is wit) haar nochtans gekortwiekte vleugels uitsloeg, zat ze onmiddellijk naast de ren. Ik maakte een beginnersfout : “ik zal ze pakken”. Juliette rende voor haar leven toen ze mijn bedoelingen achterhaalde. De tuin uit, het terrein achter onze tuin op.

’t Was tijd om naar school te gaan. Groot verdriet in plaats van grote vreugde.
Ik deed een aantal zoektochten op het terrein, maar helaas. Juliette was spoorloos. Marie (de zwarte) liep een beetje verloren zonder haar vriendin. Gelukkig was deze kip iets verstandiger en had ze door dat er in ons gezin regelmatig iets lekkers te scharrelen zal zijn.

Marc was al bereid een nieuwe kip te leveren. Toch deden we ’s avond de ultieme zoektocht met ons 4 en ja, daar zat ze, goed en wel verstopt in een braamstruik. Makkelijk zou ze het ons niet maken!

Gewapend met handschoenen en een doos trokken we ten strijde. Ik was vastbesloten, na de vlucht van Juliette deze morgen, dat ze het nu niet zou winnen bij dit spelletje. Trouwens, hoe zou zo’n kippetje in de wildernis van de terreinen van de oude verffabriek overleven?
Julliette werd gepakt, Marc erbij geroepen, de vleugel nog wat extra bijgeknipt en een net over de kippenren gespannen (voor de zekerheid, tot ze ’t goed gewoon zijn).

We zijn 4 dagen verder. We hebben ondertussen al 3 eitjes van Marie. Juliette heeft besloten om eerst grondig te bekomen van het avontuur en ons nog een beetje op onze eitjeshonger te laten zitten.

1465156_1114295981934894_4629843695874740503_n

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s