Kippenkoers met hindernissen. Deel 3.

Terug. Maandenlang had ik helemaal geen inspiratie dat het bloggen waard was. Nu zijn we terug met een nieuw kippenverhaal.

Sommigen zullen mijn verhaal over de kippen Marie en Juliette en hun ontsnappingspogingen nog herinneren.
Nu was het zo, dat Marie en Juliette het hier precies een beetje beu waren. Resultaat : de dametjes werden precies 2 actieve vakbondsafgevaardigden : heel veel gekakel maar geen eieren meer. STAKING!

Marc, vriend des huizes met een groot kippenbestand, aanhoorde een paar maanden onze verhalen over Marie en Juliette die alleen maar kakelden in plaats van productief te wezen en hij besloot dat ze misschien graag terug keerden naar de weide waar ze hun eerste kippenpasjes gezet hebben.
Half oktober kwam hij hier aan met 2 nieuwe kippen.

Nadat verschillende namen op de proppen kwamen (het moet bij hen passen, samen goed “bekken” en we moeten er alle 4 mee akkoord gaan), kregen beide dames goddelijke namen : Venus en Afrodité! De liefde heerst!

22467689_1683844904979996_192461267982438198_o

Venus en Afrodité hadden duidelijk een beetje aanpassingsproblemen. Begrijpelijk. Zomaar met de kartonnen doos vervoerd worden om in een veel kleinere ruimte te moeten aarden, ik zou ook wat aanpassingsproblemen hebben. Wat de kippen natuurlijk nog niet wisten, is dat er hier heel lekker gegeten wordt en de resten die in het kippenhok terecht komen, van uitstekende kwaliteit zijn.

Helaas, Afrodité heeft daar niet op willen wachten. Toen ik vorige maandag hun water wou bijvullen heeft de grootste kip me verschalkt! Rustige kip tot ik het bovenhek opendeed : ze fladderde heftig het hok uit en rende, precies alsof haar leven ervan afhing, het terrein op achter ons huis. De wildernis, vol bramen, netels, distels, dicht struikgewas en heel veel droge takken. Massa’s plekken waar je je als kip goed kan verstoppen.

We zijn een week verder. Ik weet hoe braamstruiken door je kleren heen gaan en je armen en benen er uitzien na een tijdje struiken uitkammen. Ik weet dat je, uren nadat je je handen in de netels neerzette nog steeds een tintelend gevoel hebt. Ik weet dat je uren van je kostbare tijd kan besteden aan een kippenjacht. Ik weet waar Afrodité haar favoriete verstopplekjes zijn. Ik weet ook dat ze nog leeft en in topconditie is (wat eet een kip in de wildernis eigenlijk?)

En, ik weet ook dat Afrodité haar naam verkeerd gekozen is : ons gecamoufleerde paracommandokip hadden we beter Athena genoemd, dochter van Zeus, godin van de oorlog.

Venus, ocharme dat arme schaap (kip), die zit daar nu, alleen, niet wetend waar haar zuster is, niet begrijpend waarom wij zo geregeld naar de wildernis achter onze tuin verdwijnen.
Straks toch maar eens de cel “vermiste kippen” bellen?

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

40 dagen zonder

Tournée minérale, 40 dagen zonder vlees, … ik laat het graag aan me voorbij gaan.

De eerste omdat ik toch alleen maar een glaasje drink in het weekend en het verschil dus absoluut verwaarloosbaar zal zijn. De tweede omdat wij elke week wel 1 of 2 dagen zonder vlees doen en dat meer is dan in één keer 40 dagen zonder.

Maar ik heb mezelf een 40 dagen zonder opgedrongen.

40 dagen zonder snoep.

Even delen met de wereld lijkt me de beste manier om het te doen lukken.

Ja, ik pleit schuldig, ik ben een ziekelijke snoeper. Ik kan niet zomaar 1 snoepje eten. Minstens een handje vol. En als dat handje leeg is, komt er makkelijk nog een handje bij. We hebben tenslotte toch 2 handen!
Krijgen de meisjes een zak snoep dan merken ze soms dat die ongeopend in de kast zit. Hoezo mama, die zak was toch al open? Ja, dan heb ik die dus leeggegeten en snel een nieuwe gekocht. Even overwoog ik nog om er een gedeelte uit te eten omdat ze ’t niet zouden zien. Gelukkig besefte ik net op tijd dat ik zo in een visieuze cirkel zou belanden. Ook die zak zou weer uit zijn, waardoor ik weer een nieuwe zou kopen.
Ik snoep thuis, in de auto, op het werk, ja zelfs soms op de fiets naar het werk.

Dus : 40 dagen zonder!

40 dagen zonder snoep is zonder snoep. Dus : ik eet wel nog eens een stukje chocola (’t is toch de bedoeling dat ik overleef hé), wel nog eens een koekje, wel eens een glaasje Pepsi max. Maar geen snoep : geen zuurtjes, geen gummi’s, geen marshmallows, ….

sweets

Iemand zin om mee te doen?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Uitkijken naar

2016 was een jaar van verandering voor mij.
Een nieuwe job! Een nieuwe, oude liefde : terug de kine is.
Van de jongsten naar de oudsten. Mijn oudjes zie ik ondertussen even graag als de kleutertjes. Zou ik durven zeggen dat ik ze liever zie? De stress is weggevallen, ’t ligt misschien daaraan!

Nu wil  ik uitkijken naar…
Naar wat, dat wil ik nog niet concreet invullen. Misschien kijken Jacques, Anna, Anouck en ik wel uit naar alles wat op ons pad komt.
1 ding weet ik zeker. Ik wil uitkijken naar een mooiere wereld. Een wereld waar iedereen overal mag zijn wie hij is, zolang het maar in harmonie is met de andere.
Ik wil er alleszins aan werken. Doen jullie mee?

kerstkaart2016

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Kippenkoers met hindernissen. Deel 2

Wat doe je met een kip die pubert?

Eerst wou ze broeden.
Dagenlang wou ze broeden op het ei van haar zus Marie. ’t Is gin avance meisje, er is geen haan in ’t spel dus dat broeden is puur energie- en tijdverlies.

Enige googleacties verder wist ik dus dat ik haar consequent van haar broedplaats moest wegjagen, want ze zou veel te veel energie en gewicht verliezen door het eten te laten staan voor haar toch op voorhand al verloren actie.

Met een beginnende puberende de dochter in huis was het met wat tegenzin dat ik steeds weer de boeman speelde. Fluwelen handschoenen werkten niet bij deze puber. Een stok wel, want naar mijn handen pikte ze volop. Neenee, mevrouwtje was er niet mee akkoord dat ik haar kuren verstoorde.

Na een paar weken volhouden dacht ik gewonnen te hebben. Maar ‘hoho, als je maar niet denkt dat ik nu eieren ga leggen voor je’.

Met ons vieren sakkerden we verder.  Met moeite 4 eitjes  per week van 2 kippen. Pff, hebben wij daarvoor kippen in onze tuin gehaald.

Maar toen, de moed zat bijna in onze schoenen, verblijdde Juliette ons met een eitje!

Onze puber haar streken zijn voorbij! Juliette gedraagt zich weer als een normale kip!

Niet dus.

Vorige donderdag ging Anouck de tuin in en hoorden we (je hoorde het waarschijnlijk ook, ’t was nogal luid) “Juliette is weg”

Madam zat parmantig naast de kippenren. We lokten haar met wat graan heel makkelijk weer in de ren en deden er een net over.

Vrijdag kwam ik thuis : Julliette zat er weer naast. Jacques dus ’s avonds ook de ren in om te zien langs waar onze ontsnappingskoningin ontsnapt.

En dit doen we nu dus al 5 dagen. Telkens we denken dat ze er nu echt niet meer uit kan, vindt ze weer een mogelijkheid. ’t Feit dat ze zo mager geworden is door haar broedperikelen zal er wel voor iets tussen zitten dat ze precies overal doorgeraakt.

De enige mogelijkheid die ik vandaag nog zag was onder de draad door op 1 plaats maar dan moet ze dus wel de draad omhoog duwen met haar kop en rug.
Daar ligt nu een dikke plank voor. Als morgen die plank verschoven is om toch weer uit die ren te geraken dan ben ik zeker : Juliette heeft superkrachten!

superkip

Juliette, de superkip

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Carpaccio van kabeljauw met sintjacobsnootjes op een bedje van spinazie

Nu ik beroepsmatig nogal eens met het levenseinde te maken heb, durf ik wel eens een ‘andere’ vraag stellen.

Zo vroeg ik onlangs aan Jacques : “schat, stel dat je weet dat dit je laatste avondmaal is, wat wil je dan eten?”

Hij moest even nadenken en somde een hele resem gerechten op.

“Heila heila, ’t is niet de bedoeling dat je dood gaat van gulzigeheid hé, dit is ‘seven’ niet hé”

Hij dacht nog eens na en hier komt zijn droommenu voor zijn laatste maaltijd :

Een glas of 2 champagne (Blanc de Blanc de préférence de Vve Fourny et fils als hij dan toch mag kiezen) met daarbij een courgettemousse. Ten huize Teamkoekendoos beter gekend als “Anoucks lievelingshapje” (Bron : Lekker feesten van Colruyt)

Dan een voorgerechtje waarover hieronder meer.

Lamsfilet met rode wijn saus en kroketjes. Aangezien hij niet weet in welk seizoen hij zal komen te gaan, en we seizoensgebonden eten nogal belangrijk vinden bij ons laat mijn wederhelft de keuze van de groentjes open : asperges en een erwtenzalfje of pastinaakfrietjes, gestoofde schorseneren en een pompoenzalfje.

Voor dessert wil hij chocolademoelleux. (ik hoop dat ik erbij mag zijn, ik beloof dat ik zeker mijn bord zal uitlikken)

Het voorgerecht dus. Daar heb ik jullie hulp voor nodig.
Stel dat ik als eerste vertrek en hij achterblijft. Al dat voorgaande kan er wel iemand van me overnemen (opletten met de cuisson, mijn echtgenoot is nogal kritisch én verwend), maar het voorgerechtje is een “eigen creatie”.
Ooit werd er hier eens een wedstrijd uitgeschreven waar je een eigen gerechtje moest ontwikkelen met de zee als inspiratie. Ik keek naar de zee, de inspiratie kwam. Ik maakte het  gerechtje, liet het mijn huisgenoten proeven en goedkeuren en diende het in.
Helaas pindakaas, er was maar 1 inzending, ze vonden het goed, maar met maar 1 inzending vonden ze dat ze de prijs niet konden uitreiken. Ben er nog een beetje boos om : een kookworkshop in een professionele keuken waarbij ik de gasten mocht uitnodigen. Zomaar aan mijn neus voorbij, maar mijn receptje hadden ze wel hé.

Ewel, ik geef het jullie ook. Iemand zal het wel maken voor mijne vent als ik het niet meer kan hé.

Nodig :

  • Verse kabeljauwfilet die je eventjes in de diepvries stopt zodat je ze superdun kan snijden
  • Verse jonge bladspinazie
  • Sint jacobsnootjes (2 per persoon, tja, wie wil er allemaal meegenieten van mijne vent zijn laatste avondmaal)
  • Sjalotje
  • 2 eetlepels azijn
  • 10 cc room
  • 150 gr harde boter in blokjes
  • Citroen
  • Tijm, laurier, peper en zout.

Schik de dunne plakjes kabeljauw op een bord. Besprenkel dit lichtjes met citroensap. Kruid met peper en zout.
Maak een ‘blankebotersaus’ : snij een sjalotje fijn, doe het in de pan met een laurier en tijm. Breng aan de kook met de azijn en een dubbele hoeveelheid water.
Goed doorkoken, dan de room eraan toe voegen.
Weer goed doorkoken. Van het vuur nemen en de blokjes boter erin roeren.
Kruiden met peper, zout en een beetje citroensap.
Giet de saus door een zeef.
Gaar de spinazie zonder vocht toe te voegen. Stoof de gare spinazie in wat boter. Goed kruiden met peper en zout.
Bak de St Jacobsnootjes (niet te ver hé, Jacques haalt het einde van de maaltijd niet omdat hij zich ergert als hij rubber moet eten)
Schik de spinazie op de carpaccio. Leg de St Jacobsnootjes hierop en overgiet met een beetje saus.

gerechtje

Voila.

By the way : geen paniek wi, ben niet van plan van direct naar betere oorden te vertrekken hoor. En ‘ k heb ook geen andere snode plannen : ik hoop dat we nog heeeeeeeeeel lang mogen wachten voor Jacques zijn laatste avondmaal klaar moet zijn.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Kippenkoers met hindernissen

Vorig jaar kreeg ik het kippenhok van Michèle cadeau. Dus, we gingen kippen houden. Zoals wel meer gebeurt bij ons, moeten de kinderen soms wel eens op iets wachten. Een groot half jaar in dit geval. We zeiden het hen al : “tegen Pasen hebben we kippen”. Toen hadden we nog niet door dat we dit jaar een vroege Pasen zouden hebben.

Maar, belofte maakt schuld, dus zandbak ruimt plaats voor kippenhok. Het hok was er al, de afsluiting was vorig weekend klaar. De kippen mochten komen. Anoucks ongeduld barstte uit zijn voegen. Een nieuwe belofte bood zich aan op woensdag : “de kippen zullen er zijn tegen je verjaardag”.

Zonder dat de kinderen het wisten hadden wij echter al afgesproken met Marc (onze persoonlijke kippenkweker) dat ik de kippen woensdagavond na het dansen zou afhalen.

Donderdagmorgen merkten de meiden enige geheimzinnigheid. Anna had het door en ging ‘zomaar’ eens de tuin in:  “kippenhok inspecteren”.

Toen Marie en Juliette een 5-tal minuten voor de meisjes naar school vertrokken even dag kwamen zeggen, kon Anouck haar blijdschap niet op.

’t Was van korte duur. Toen Juliette (Juliette is wit) haar nochtans gekortwiekte vleugels uitsloeg, zat ze onmiddellijk naast de ren. Ik maakte een beginnersfout : “ik zal ze pakken”. Juliette rende voor haar leven toen ze mijn bedoelingen achterhaalde. De tuin uit, het terrein achter onze tuin op.

’t Was tijd om naar school te gaan. Groot verdriet in plaats van grote vreugde.
Ik deed een aantal zoektochten op het terrein, maar helaas. Juliette was spoorloos. Marie (de zwarte) liep een beetje verloren zonder haar vriendin. Gelukkig was deze kip iets verstandiger en had ze door dat er in ons gezin regelmatig iets lekkers te scharrelen zal zijn.

Marc was al bereid een nieuwe kip te leveren. Toch deden we ’s avond de ultieme zoektocht met ons 4 en ja, daar zat ze, goed en wel verstopt in een braamstruik. Makkelijk zou ze het ons niet maken!

Gewapend met handschoenen en een doos trokken we ten strijde. Ik was vastbesloten, na de vlucht van Juliette deze morgen, dat ze het nu niet zou winnen bij dit spelletje. Trouwens, hoe zou zo’n kippetje in de wildernis van de terreinen van de oude verffabriek overleven?
Julliette werd gepakt, Marc erbij geroepen, de vleugel nog wat extra bijgeknipt en een net over de kippenren gespannen (voor de zekerheid, tot ze ’t goed gewoon zijn).

We zijn 4 dagen verder. We hebben ondertussen al 3 eitjes van Marie. Juliette heeft besloten om eerst grondig te bekomen van het avontuur en ons nog een beetje op onze eitjeshonger te laten zitten.

1465156_1114295981934894_4629843695874740503_n

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Loopbaancoaching

Begin januari liep de emmer over. De emmer van stress en frustraties.
Stress van nooit gedaan en nooit genoeg (de totaal onterecht opmerking “jij doet geen moeite genoeg” was meer dan de spreekwoordelijke druppel), frustraties van loopbaan zonder kansen en vooral zonder zekerheden en vooruitzichten.

Wat nu? Bij de pakken blijven zitten is mijn ding niet. Doordoen zou me regelrecht in de richting van de burnout stuwen.

Mijn vriendin Sandra vond dat ik de ideale persoon was om “loopbaancoaching” te gaan doen.

Loopbaancoaching, nooit van gehoord. Behalve dan van Sandra die me af en toe wel eens iets vertelt van wat ze doet. De campagne “fluitend naar je werk” die een paar jaar terug blijkbaar overal de loopbaancoaching moest bekend maken : helemaal aan mij voorbij gegaan.

Aangezien bij de pakken blijven zitten mijn ding niet is, bestelde ik direct een loopbaancheque bij de vdab. Je moet hiervoor werkende zijn en je hebt er om de 6 jaar recht op. ’t Kost je bijna niets, meer nog, aangezien ik aangesloten ben bij de vakbond en het bij een door hen erkende instelling gevolgd heb, kost het mij helemaal niets!

Vokans Oostende, here I come! Niet bij loopbaancoach Sandra (de kans op vooruitdenken en niet alle paden bewandelen is reëel aangezien we mekaar te goed kennen), wel bij haar collega Emilie.

Na de eerste sessie kreeg ik een “huistaak” mee. Ik moest mijn competenties aanduiden. Ik kreeg daarvoor een lijst van 44 items. Ook enkele mensen mochten mijn competenties benoemen.

Héhé, blijkbaar vinden de anderen dat ik goed kan luisteren, terwijl ik vind dat ik dat nog veel te weinig doe.
Blijkbaar situeren mijn competenties zich vooral in de richting van communiceren en doen. Ik ben een bezige babbelaar. (niets dat ik nog niet wist!)

In een volgende grote stap bekeken we aan de hand van een uitgebreide test welk werktype ik ben. Een test waarbij je in één van de 16 categorieën terecht komt. (Ook mijn eerste gevoel was er één van ‘grrr, ik word in een hokje gestopt’ moet toen ik verder ging kwam ik toch wel veel te weten over mezelf en nuanceerden we goed dat de lijn tussen de verschillende werktypes geen strikte lijn is hé)

Ik ben een ENFP’er (Extravert, iNtuitief, beslis vooral aan de hand van Feelings en Perceiving of waarnemend in mijn leven, dit in tegenstelling tot Judging of oordelend)
En dan begon ik vanalles hierover te lezen.

Ik sta aan de wieg van veranderingen en ben het enthousiast in de beginfase van een project. En ja, ik durf nog al eens de belangstelling verliezen als iets te traag gaat.
Situaties waarin ik mijn creativiteit en charisma mag inzetten, dragen mijn voorkeur.
Ik zie eindeloos veel mogelijkheden en vind het benutten van slechts 1 mogelijkheid getuigen van een beperkte visie. Jaja, dit leidt vaak tot eindeloze nachtelijke gesprekken omdat ik het toch steeds weer even van een andere kant moet bekijken.
Als ik altijd dezelfde weg moet nemen, geraak ik dat beu en wijk ik daar graag eens vanaf. Inderdaad, afrit Nieuwpoort werd regelmatig eens vervangen door een andere afrit toen ik regelmatig van Brussel naar de kust reed.
Dat ik mijn kennis, diploma’s en vaardigheden wel eens op de niet zo gewone manier verzamel, ja, afstandsonderwijs en 2 totaal verschillende diploma’s. Meer moet ik niet zeggen zeker?
Dat het werk niet alleen geld in ’t laatje moet brengen, maar vooral ook leuk moet zijn, dat klopt ook voor mij.
Ik omring me het liefst met fantasierijke mensen. Er mogen er zich een paar aangesproken voelen (Jasmyn, Sandra, mijn dochters, …)
Ideeën komen snel bij me op en moeten ook snel uitgevoerd worden (de eeuwige frustratie als Jacques iets 1000 keer wil meten en ik daar sta te denken “klop dat nageltje er nu toch gewoon in”)
Ik wil lol beleven, fysieke inspanning doen, sociale contacten hebben,… en dat alles liefst tegelijk. Iemand die nog niet weet dat ik Afrikaans dans?
…..

Het is gewoon over mij geschreven. Heel leuk om te lezen en ook wel confronterend. Ik besef nu dat ik voorzichtiger moet zijn : ik moet niet altijd al te veel op mijn intuitie vertrouwen en ik moet zelf zorgen dat iets boeiend kan blijven zodat ik de interesse niet verlies. Bovendien weet ik dat ik best wel emotioneel en gevoelig ben en als ik op iemands tenen trap, we het dus allebei zullen voelen.

Best wel heftig deel van de loopbaancoaching.

Ondertussen wist al eventjes heel duidelijk dat ik niet terug naar de klas ging. Dat ik geen job moest zoeken zonder al te veel verantwoordelijkheden en waarin iedereen me gerust laat, dat was nu ook wel duidelijk : Je eigen competenties niet benutten en helemaal afwijken van je eigen werktype is een garantie tot nog meer frustraties.

1 sollicitatie en ’t was bingo. Een nieuwe job, helemaal in de lijn van wat ik in de loopbaancoaching te weten kwam over mezelf. En deeltijds : wat het evenwicht tussen werk en privé weer helemaal in balans haalt. Ja, ik ga minder verdienen. Financieel dan toch. Ik verdien er wel heel veel andere dingen mee.  (“Mama, het is zo leuk, jij ben nu ook echt thuis, als je thuis bent.”)

Voor mij was het een nieuwe job, voor iemand anders is het misschien een kleinere aanpassing die het verschil kan maken tussen je naar je werk slepen en fluitend naar je werk gaan. We besteden tenslotte veel te veel tijd op ons werk om er ongelukkig door te worden.

Loopbaancoaching bestaat, de overheid heeft er veel geld voorover om de werknemers gelukkig te laten zijn in hun job (tja, als we met z’n alles zo lang moeten werken, dan liefst op een beetje haalbare manier), dus : DOEN !!

Bij mij was het vooral dikke fun, misschien is het bij jou wel datgene wat het verschil kan maken!

Merci Emilie, merci Vokans.

 

http://vokans.be/diensten/werknemers/loopbaanbegeleiding/

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen